زندگی رو خط خطی نکن ،
خطاطی کن
مشروح حدیث غدیر
من كنت مولاه فهذا علی مولاه
در راه
بازگشت به مدینه (روز 18 ذیحجه سال دهم هجرت) وقتی رسول خدا)ص) به منزل غدیر خم رسید فرشته خدای بر او نازل گشت و این
آیه را در شأن امیرالمؤمنین علی (ع) ابلاغ
نمود: "یا ایّها الرسولُ بَلِّغ ما اُنزِلَ
الیکَ مِن
رَبِّکَ و اِن لَم تَفعَل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس..." (مائده، 67) یعنی:" ای پیامبر
فرستاده، برسان آن چه فرو فرستاده
شده است
به تو از خدای تو اگر نرسانی چنان است که هیچ یک از پیغامهای خدا را نرسانیده باشی. خدا ترا از مردمان نگاه میدارد..."
رسول
خدا برای اجرای امر الهی دستور داد حاجیانی را که از پیش رفته بودند و آنان که هنوز حرکت نکرده بودند توقف کنند سپس فرمود در
محل غدیر خم، محوطهای را که پنج درخت
سمره (خارین) در اطراف آن بود از خس و خاشاک
ستردند
و روی درختها سایبان گستردند. روز پنجشنبه هجدهم ذی حجة رسول الله (ص)، نماز ظهر را پیشاپیش مسلمانان در آن محل بگزارد. آفتاب به
قدری سوزنده بود که مردم قسمتی از ردای
خود را زیر پا میافکندند و قسمتی را روی سر
میکشیدند.
بعد از نماز بر منبری از جهاز شتران که در وسط جمعیت آماده شده بود بالا رفت و خطبه مبسوطی در شرح وظائف مسلمانان و
مناقب اهل بیت ایراد نمود.( متن کامل این خطبه را
سپهر در ناسخ التواریخ (1/495) نقل کرده است.) در پایان خطبه، رسول الله
(ص) بازوی علی را گرفته برافراشت به طوری که زیر
بغل هر
دو پیدا شد. آن گاه فرمود: ایها الناس مَن أولی الناس بالمؤمنین مِن انفسهم؟ ای مردم چه کسی از جان مردمان به ایشان از
خودشان ، سزاوارتر است؟ همه گفتند : خدای و
رسول او بهتر میدانند. پیغمبر فرمود: ان الله
مولای و
انا مولی المؤمنین و انا أولی بهم من انفسهم، فمن کنت مولاه فعلیٌّ مولاه (یقولها ثلاث مرات و فی لفظ احمد اربع مرات) ثم
قال: اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و
أحِبَّ مَن أحَبَّه و أبغِض مَن أبغَضَهُ و انصُر
مَن
نَصَرَهُ و اخذُل مَن خَذَلَهُ و أدِرِ الحقَّ مَعَهُ حیثُ دار. ألا فیبلغ الشاهدُ الغائبَ»
یعنی:
"خداوند مولی و سرور من است و من مولی و سرور مؤمنانم و بر مؤمنان از جانشان سزاوارترم . هر که را من مولی و سرورم پس علی
نیز مولی و سرور او است (این سخن را سه بار و به
نقل امام احمد حنبل چهار بار تکرار فرمود) سپس
گفت:
خدایا طرفدار کسی باش که طرفدار علی باشد و خصم آن باش که با او بستیزد. دوست بدار هر که او را دوست دارد. و دشمن بدار
هر که او را دشمن دارد و یاری کن هر که او را
یاری کند و خوار بدار هر که او را خوار بدارد و
بگردان
حق را با او هر جا که او میگردد به هوش باشید باید هر کس در اینجا حاضر است این سخن را به غایبان برساند. (اسباب النزول،
واحدی، 150؛ فضائل الخمسة، فیروزآبادی، 1/388؛
تفسیر کشف الاسرار، میبدی، 3/181؛ و عموم
تفاسیر
شیعه مانند تفسیر ابوالفتوح و مجمع البیان، وافی، مجمع الزوائد، هیثمی، 9/156؛ ثمار القلوب، ثعالبی، 511)
به محض
این که خطبه و ابلاغ رسول الله (ص) به پایان رسید هنوز مردم متفرق نشده بودند که این آیه نازل گشت: «... الیوم اکملت لکم
دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام
دینا ...» یعنی: امروز دین شما را برای شما به
کمال
رساندم و نعمت خود را بر شما به غايت رساندم و از این که اسلام دین شما است خشنود گشتم (مائده، 3) . پیامبر(ص) پس از نزول
این آيه فرمود: «اللهُ اکبرُ علَی إکمال الدین و
إتمام النعمة و رضی الربِّ برسالتی و
الولایةِ
لِعلیٍّ بَعدی» يعني:"بزرگتر است آن خدایی که دین را کامل و نعمت را تمام فرمود و از رسالت من و ولایت علی بعد از من
خشنود است."
