حضرت رسول (ص)در آخرین جمعه ی ماه شعبان و در استقبال رمضان،خطبه ای مفصل خواند.در این خطبه ی شعبانیه از جمله سفارشهایی که کرد،چنین بود:

((غضوا عما لا یحل النظر الیه ابصارکم))

چشمهای خود را از آنچه نگاه به آن برای شما حلال نیست،بپوشانید و فرو بندید.

گاهی نگاه اول ،نگاه دوم را در پی دارد.

و همینگونه استمرار نگاه ها ...وسرانجام افتادن به حرام.

آری بین گناه و نگاه می تواند رابطه باشد.



چرا قلبمان را هدف و آماج تیرهای مسموم شیطانی سازیم؟

چرا نگاهمان را به گناه آلوده کنیم؟

از کجا که برخی منظره ها ،عکسها ؛فیلمها دام ابلیس نباشد که عفاف و پاکی ما را به بند کشد؟

توانایی و اراده ی ما،در عمل خود را نشان می دهد.

تا چه حد از عهد ه ی کنترل نگاه بر می آییم؟

دو پلک است که گاهی باز است و گاهی بسته،

و...هر دو به اختیار ما!!!!!

در این گشودن و بستن چشم ،هزار رمز و راز و درد و درمان و طاعت و معصیت و روا و ناروا نهفته است.

آنان که اهل ادعایند و دم از اراده می زنند باید بتوانند حریف نگاه خود باشند.و این دو پلک سبک و لطیف وزیبا و مطیع فرمان را،بر آنچه نباید ببندند.اگر نتوانیم چشم و نگاه را زیر فرمان داشته باشیم،دیگر چه ادعایی؟

دوستان!

حیف است که از راه نگاه ،به جهنم برویم!