عید نوروز پرتوی دلربا و چهره ای زیبا از آفرینش است که پیش از حضور خود انبوه انسانها را به تلاش و کوشش فرا می خواند. عیدی است که همراه خود شادی دلها و شادمانیها را آورده، غنچه لبخند بر لبان افراد نشانده و افزون بر ظاهر آراسته، باطن پیراسته ای برای بسیاری از انسانهای سبز سیرت به ارمغان می آورد. آنان که سرای دل و دیده را با آینه های معرفت و طاعت،آذین بسته اند و در ایام خجسته نوروز، صحیفه وجود خود را ازهرگونه غبار گناه و نافرمانی پاک و پیراسته نگاه می دارند.
نوروز عید است; عیدی فرخنده و روزی خجسته، اما برای چه کسانی؟ و چگونه؟
اگر رنگ عبودیت و جلوه بندگی یابد و یا روز پیمان خداوند با بندگان در دوری از شرک و کفر گردد و یا روزی شود که بنا به سخن آسمانی امام صادق(علیه السلام) گشایش سختی ها و اندوه شیعیان و اهل بیت(علیهم السلام)  در آن رخ می نماید; در این صورت نه تنها عید ملی و باستانی، بلکه برتر از آن عید اهل بیت(علیهم السلام) و نوروز شیعیان و پیشوایان نیز خواهد بود و در آسمان و زمین جشن فرا رسیدن آن بر پا خواهد شد.
در خصوص روز نوروز در روایات مختلف آداب گوناگونی ذكر شده است كه به پاره‌ای از آن‌ها به صورت مختصر اشاره می‌شود:
1- نماز نافله، یك نماز چهار ركعتی پس از نماز ظهر و عصر روز نوروز و دعا كردن در سجده این نماز كه موجب بخشش گناهان می‌شود.[1]
2- غسل كردن و پوشیدن لباس تمیز و استعمال بوی خوش. در روایتی امام صادق(ع) می‌فرماید: «روز نوروز غسل كن و پاكیزه‌ترین لباس‌هایت را بپوش و خود را با بهترین عطرها خوشبو كن».[2]
3- ذكر گفتن خصوصا ذكر «یا ذی الجلال و الإكرام»[3]
4- روزه گرفتن.[4]
5- دعا كردن در لحظه سال خصوصاً دعای «یا مقلب القلوب و الابصار...»[5]
------------------------------------------------
[1]- عاملی، شیخ حر؛ وسائل الشیعه، ج8، ص 173.
[2]- همان، ج3، ص 335.
[3]- قمی، شیخ عباس؛ مفاتیح الجنان، اعمال عید نوروز، ص 559.
[4]- همان، ص 558.
[5]- همان، ص 559،